Ulewanie u niemowląt
Bobasy

Ulewanie u niemowląt – przewodnik w 10 krokach

Ulewanie u niemowląt to zmora większości rodziców. Są jednym z najczęstszych zaburzeń czynności przewodu pokarmowego – występują u większości dzieci w tym wieku i często budzą niepokój rodziców. Z czego wynikają, jakie objawy powinny Cię zaniepokoić i jak sobie z nimi radzić – tego dowiesz się w dzisiejszym wpisie.

 

1.   Ulewania dotyczą większości niemowląt – stwierdza się je nawet u 67% dzieci w wieku do 4 miesiąca życia.

 

Tym samym zaliczane są do najczęstszych zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego u dzieci w tej grupie wiekowej (czynnościowe = nie posiadające przyczyny organicznej i nie zaburzające rozwoju psychofizycznego). Definicja według Kryteriów Rzymskich IV z 2016 roku mówi, że „Regurgitacje to mimowolne wsteczne przemieszczanie się treści żołądkowej do jamy ustnej i/lub nosa” (regurgitacje – czyli ulewania). Mogą pojawić się zarówno w trakcie karmienia, jak i po jego zakończeniu. Należy pamiętać, że ulewanie u niemowląt i refluks żołądkowo-przełykowy nie są pojęciami tożsamymi (ale ulewania mogą być związane z refluksem).

 

2.   Ulewania wynikają z fizjologicznej niedojrzałości przewodu pokarmowego i u większości niemowląt nie są objawem patologicznym.

 

Podstawową przyczyną ulewania jest brak w pełni wykształconych mechanizmów antyrefluksowych. Należy do nich m.in. napięcie dolnego zwieracza przełyku (czyli mięśnia odpowiedzialnego za zamknięcie światła przełyku i zapobieganie cofaniu się treści pokarmowej z żołądka w górę) – jest ono obniżone w pierwszych tygodniach życia i kształtuje się wraz z wiekiem. Wyniki przeprowadzonych badań przeczą  Ulewanie u niemowląt najczęściej nie wymaga leczenia, ani rozszerzania diagnostyki, jeśli dziecko rozwija się prawidłowo, przybiera na masie i nie obserwuje się objawów alarmowych (patrz punkt 8).  Rozpoznanie można postawić na podstawie rozmowy z rodzicami, badania dziecka i obserwacji przyrostów masy ciała.

 

3.   Zbyt częste i podawanie zbyt dużej objętości pokarmu może sprzyjać występowaniu ulewań.

 

Ulewania mogą być prowokowane zbyt częstym karmieniem, połykaniem znacznej ilości powietrza lub spożywaniem przez dziecko zbyt dużych porcji. Udowodniono, że duża objętość przyjętego pokarmu może sprzyjać występowaniu regurgitacji.

 

4.   U ponad 90% dzieci regurgitacje ustępują do wieku 12-15 miesięcy.

 

Największą częstość ulewań obserwuje się u dzieci w wieku do 3-4 miesięcy. Między 6 a 7 miesiącem życia, częstość ulewań znacznie maleje.

 

5. Częstym powodem niepokoju rodziców jest duża objętość ulewanej treści.

 

Jeśli Twoje dziecko ulewa, nawet znaczne objętości spożytego pokarmu, ale przyrosty masy ciała są prawidłowe, a regurgitacjom nie towarzyszą niepokojące objawy (patrz punkt 7) – najprawdopodobniej ulewania są w tym wypadku zaburzeniem czynnościowym.

 

6.   Do tej pory nie udowodniono związku ulewań z płaczem, czy drażliwością dziecka.

 

Każde niemowlę ma prawo do „gorszych dni” – doniesienia naukowe negują wpływ ulewania na humor i nastrój dziecka.

 

7.  W przypadku konieczności wdrożenia leczenia, zalecane jest m.in. leczenie ułożeniowe

 

Pozycja na brzuchu i układanie dziecka na lewym boku po posiłku zmniejszają nasilenie ulewań (co nie oznacza, że całkowicie eliminują objawy!). Należy jednak pamiętać, że spanie dziecka w takich pozycjach zwiększa ryzyko zespołu nagłej śmierci łóżeczkowej – w związku z czym, postępowanie to nie jest rutynowo zalecane. Istnieją również doniesienia dowodzące zmniejszenia częstości regurgitacji u dzieci otrzymujących probiotyki (szczepy L. reuteri DSM 17938 i L. reuteri ATCC 5573) – dane te wymagają jednak dalszych badań.

W przypadku bardzo nasilonych ulewań, pediatra może zalecić dodawanie specjalnych zagęstników do karmienia lub zmianę mieszanki na antyrefluksową. Nie podejmuj decyzji o zmianie sposobu karmienia bez konsultacji z lekarzem, a tym bardziej nie odstawiaj dziecka od karmienia piersią, by wprowadzić mleko modyfikowane antyrefluksowe! (patrz punkt 10)

 

8.  Uważaj!

Jeśli regurgitacjom towarzyszą objawy takie jak:

 

  • gorączka,
  • odruch wymiotny,
  • nieprawidłowa pozycja ciała (dziecko odgina się do tyłu),
  • bezdechy,
  • słaby przyrost masy ciała,
  • uwypuklenie ciemienia
  • zaburzenia rozwojowe,
  • zaburzenia karmienia i/lub połykania (np. dziecko przerywa karmienie płacząc, kaszląc lub krztusząc się),
  • zachłyśnięcia,
  • nawracające infekcje dróg oddechowych
  • biegunki lub zaparcie,
  • ulewania zawierają patologiczne domieszki – np. krew, żółć lub fusowatą treść
    – koniecznie zgłoś się do lekarza.

Objawem alarmowym jest również pojawienie się objawów po raz pierwszy przed 3 tygodniem życia lub po 6 miesiącu.

 

9.   Jak odróżnić ulewania od wymiotów?

 

Ulewania to proces bierny, łagodny, swobodny i niegwałtowny. W przypadku wymiotów mamy do czynienia natomiast z reakcją forsowną i wysiłkiem z użyciem mięśni.

 

10.   Ulewanie u niemowląt nie jest przeciwwskazaniem do karmienia piersią!!!

 

Jeśli Twoje dziecko wymaga podawania preparatów zagęszczających, można je podać bezpośrednio przed karmieniem lub w jego trakcie rozpuszczone w niewielkiej ilości wody. Jeśli zagęstnik dodawany jest do odciągniętego pokarmu lub tradycyjnego mleka modyfikowanego, konieczna może być zmiana smoczka na taki z większym otworem (ze względu na zwiększenie gęstości pokarmu). Substancje zagęszczające zwiększają też kaloryczność pokarmu, co może sprzyjać nadmiernemu przyrostowi masy ciała. Po wprowadzeniu zagęstnika możesz również spodziewać się zagęszczenia stolca.

 

Mam nadzieję, że dzisiejszy wpis rozwiał choć część wątpliwości związanych z ulewaniami. Nie zapomnijcie podzielić się w komentarzach swoimi doświadczeniami z małymi ulewaczami!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *